GAAN LIEVEHEERSBEESTJES ONZE MAATSCHAPPIJ REDDEN?

Anna Custers

Als klein meisje ging ik vroeger in de lente altijd lieveheersbeestjes vangen. Ik pakte dan een lege melkfles, of een leeg jampotje en ging eerst allemaal takjes en blaadjes verzamelen. Want het lieveheersbeestje moest natuurlijk wel blijven leven, en zich voorál thuis voelen.

Als het jampotje dan klaar was ging ik de struiken af, op zoek naar lieveheersbeestjes. Ik vond er altijd wel een paar. Die stopte ik dan in het potje, plasticje met gaatjes eroverheen, en klaar was Kees. Vervolgens zette ik ze voor het keukenraam en keek er niet meer naar om. Maar ik had toch maar even een paar lieveheersbeestjes gevonden, en dat kon iedereen mooi zien!

Jan Peter Balkenende, JPB, Harry Potter of hoe je hem ook wilt noemen, introduceerde afgelopen jaar het ‘probleem van de normen en waarden’.  Dat heeft hij heel knap gedaan, want dit ‘probleem’ is namelijk zó ontzettend breed dat je alle problemen in de maatschappij er op de een of andere manier wel in kunt wringen. Wat dacht je van een keertje níet vechten tijdens een avondje stappen en je gezellig met je vrienden bezighouden in plaats van ruzie te gaan zoeken met mensen die je misschien wel niet aanstaan. Of een keertje bij je oma op bezoek gaan, zodat zij zich ook niet zo alleen voelt, ook al zit je liever bij je vriend thuis?

Ja, daar heeft Jan Peter Balkenende een gevoelige snaar geraakt. Want diep van binnen weten we allemaal wel hoe het hoort, nu moeten we ons alleen ook nog zo gaan gedragen…

En dan Renée Steegmans… Zinloos geweld. Doodgeschopt omdat hij tegen iemand zei een beetje uit moest kijken voor een oudere mevrouw. Absurder kan bijna niet. Je hoort er wel eens over, of leest erover in de krant, maar je denkt altijd: ‘Dat is zo ver weg’. Totdat het in je eigen woonplaats gebeurt. Op een plaats waar je zelf ook altijd langs fietst.

Zoiets mag natuurlijk nooit nóg een keer gebeuren zeggen ‘de mensen’ dan. Telkens zegt iedereen: ‘dit moet echt de laatste keer zijn’. Maar op de een of andere manier gebeurt er dit jaar vast weer zoiets… Hier in Venlo proberen ze het te voorkomen door mensen aan dit afschuwelijke ongeval te herinneren, door middel van een gedenksteen, of een klein monumentje. ‘De mensen’ zijn er nog niet uit wat het moet worden, maar ze denken aan stoeptegels, met daarop lieveheersbeestjes. Gelukkig zocht ik vroeger uit mezelf al lieveheersbeestjes. Nooit geweten dat ik tóen al zo bewust bezig was met normen en waarden.