Je hoeft er niet ver
voor weg te gaan. Om precies te zijn, het dagelijkse ritje met de trein van
Alkmaar naar Amsterdam is genoeg. Het begon goed. Geen gedrang om de open
plaatsen, iedereen zit zoet achter de Spits, of de Metro, of probeert zijn
slaaptekort wat in te lopen. Dat ziet er heel schattig uit, alle mensen zijn
lief als ze slapen. De conducteur komt binnen. Oh ja, soms wordt er
gecontroleerd. Ik duik in mijn tas naar mijn abonnement, maar blijk mijn
kortingskaart te pakken te hebben. Na enig zoeken volgt ook het abonnement, en
de man is zo attent me te vertellen dat ik met dat abonnement dezelfde voordelen
heb als met de kortingskaart. Die kan ik inleveren en met een beetje goede wil
krijg ik daar geld voor terug. Hij rekent nog uit hoeveel en geeft zijn
gironummer, voor het geval ik wat overhoud. Een goede start, heel attent en dat
maakt heel wat vertragingen goed.
Dan volgt mijn
dagelijkse stukje metro. Het is ongelofelijk druk, we staan op elkaar gepropt.
Er is geen mogelijkheid om je vast te houden, maar dat hoeft ook niet, als je zo
dicht op elkaar staat, kun je toch niet omvallen. Ergens boven mijn hoofd zegt
iemand dat ze blij is dat ze groot is, het lijkt haar dat je je overspoeld
voelt, als je klein bent. Ik beaam het, naast me staat een jongetje dat komt tot
aan mijn schouder. Hij zal helemaal wel het gevoel hebben dat hij op de bodem
van een aquarium ligt. We hangen allemaal schuin als er wordt afgeremd, en laten
het goedmoedig over ons heen gaan.
Na de derde halte
wrikt een meneer zich met grof geweld tussen de passagiers. ik moet mee
Hij steekt met zijn bleke dunne hoofd ver boven alle donkere koppies uit, en hij
duwt een Surinaams meisje met geweld weg. Eerst zegt ze doe normaal man!
maar daarna ziet ze ineens de humor van de situatie ( humor? Met een beetje
goede wil zit overal nog wel wat humor in). Ze begint te lachen, en dat werkt
aanstekelijk. De meneer die mee moet blijft heel stuurs voor zich uit
kijken. Hij staat voor paal, terwijl de andere passagiers steeds meer beginnen
te grijnzen.
Dit zijn aangepaste
normen en waarden. Als je er niet om kunt lachen, heb je het heel moeilijk met
het openbaar vervoer. Galgenhumor is ook humor.